بانکداری در ایران

دانلود پایان نامه

90% 95% 1- حفظ مشتری (سالیانه)
10% 10% 2- جذب مشتری (سالیانه)
0 5% 3- خالص رشد مشتری(سالیانه)
0% 100% 4- رشد مشتری پس از 14 سال
دلیل دوم، مساله اثر سود هر مشتری است که در نمودار زیر مشخص شده است. این نمودار نشان می‌دهد که اساس سود (درآمد – هزینه) براساس تک تک مشتریان بنیان نهاده شده است.
شکل (2-9 ) سود حاصل از مشتریان در طی زمان

در سال جذب مشتری (سال اول) اساسا هزینه بر درآمد سنگینی می‌کند چراکه بدست آوردن مشتری و ایجاد حساب برای آنها هزینه‌بر است. در سالهای بعد به دلایل زیر درآمد بر هزینه سنگینی می‌کند.
هزینه‌های جذب غیر قابل برگشت است و فقط یکبار اتفاق می‌افتد.
مشتریان مایلند برای شرکتی که سالها با آن بوده‌اند بیشتر هزینه کنند چرا که با آن شرکت مانوس شده‌اند.
هر چقدر شرکت با یک مشتری رابطه طولانی مدت داشته باشد به همان میزان می‌تواند خدمات بیشتری به او ارائه کند.
مشتریان راضی نسبت به مشتریان بالقوه در سفارش به تامین‌کنندگان شناخته شده‌تر هستند و می‌توانند به عنوان منبع کسب و کار مرجع، مطرح باشند(نصیری قلیدری، 1382).
ریچهلد و ساسر(1998) علت رابطه بین وفاداری و سودآوری را، به چهار دلیل عنوان می‌کنند که به صورت زیر می‌باشد:
الف. منفعت ناشی از خریدهای فزاینده: در طول زمان، « مشتریان تجاری » اغلب بیشتر رشد می‌کنند و بنابراین نیاز دارند به میزان بیشتری خرید کنند. مشتریان عادی هم ممکن است همینطور که افراد خانواده رشد می‌کنند یا مرفه‌تر می‌شوند، به میزان بیشتری خرید کنند.
ب. منفعت ناشی از کاهش هزینه‌های عملـیاتی: همیـن طور که مشتریان با تجربـه‌تر می‌شوند، تقاضاهای کمتری برای عرضه کننده ایجاد می‌کنند( برای مثال آنان با شرکت، محصولات و خدماتش آشنا می‌شوند و نیاز کمتری به اطلاعات و همکاری خواهند داشت و در کل، زمان کارکنان را کمتر می‌گیرند)، همچنین زمانی که آنان در فرآیندهای عملیاتی درگیرند، احتمالاً اشتباهات کمتری مرتکب خواهند شد؛ بنابراین به بهره‌وری بیشتر کمک خواهند کرد.
ج. منفعت ناشی از مراجعه به سایر مشتریان: توصیه‌های مثبت مشتریان دیگر، همانند تبلیغـات مجانی عمـل کرده، شرکت را از سرمـایه‌گذاری عمده در این زمینه نجـات می‌دهد.
د. منفعت ناشی از اضافه بها: مشتریان جدید اغلب از تخفیف‌های مقدماتی تبلیغاتی سود می‌برند، در حالی که مشتریان قدیمی احتمالاً قیمت معمول را می‌پردازند. به عـلاوه، وقتی مشتریان به عرضه‌کننـدگان اعتمـاد می‌کنند، ممکـن است در ساعـات پرازدحام فروش یا برای یک کار فوری، مبلغ بیشتری بپردازند(تاج زاده،1382، 225-226).
بانکداری در ایران
تاریخچه
بانکداری در ایران از قرون وسطی تا اوایل قرن نوزدهم منحصر به فعالیت‌های صرافی بود. صرافی‌های بزرگی در تبریز، مشهد، تهران، اصفهان، شیراز و بوشهر یعنی مراکز تجاری عمده آن دوره وجود داشتند. در این دوره هیچ موسسه دولتی یا بانک خارجی در کشور فعالیت نداشت و نقل و انتقال وجوه در داخل یا در خارج توسط صرافان انجام می‌گرفت. اولین بانک در ایران در سال 1266 هجری شمسی تاسیس شد، که شعبه یک بانک انگلیسی بود و مرکز آن در لندن و حوزه فعالیت آن جنوب آسیا به‌ویژه هندوستان ‌بود. این بانک، “بانک جدید شرق” خوانده می‌شد که بعدا به “بانک شاهی ایران” فروخته و منحل شد.
اولین بانک ایرانی در سال 1304 به نام “بانک پهلوی قشون”، از محل وجوه بازنشستگی نظامیان و برای سامان دادن به امور مالی ارتش به‌وجود آمد که نام آن به “بانک سپه” تغییر کرد.
تا قبل از سال 1327 تمامی بانکهایی که در ایران تاسیس شدند، دولتی بودند ولی با تصویب اولین طرح برنامه عمرانی کشور در سال 1327، نیاز به وجود موسسات اعتباری افزایش یافت. “بانک بازرگانی ایران” به‌عنوان اولین بانک خصوصی به‌صورت شرکت سهامی در بهمن ماه 1328 تاسیس شد و در سال 1329 فعالیت‌های بانکی خود را آغاز کرد. از سال 1329 تا سال 1350، 21 بانک خصوصی در ایران تاسیس شد که تا سال 1357، ده بانک دیگر نیز به این تعداد افزوده شد.
اولین قانون بانکی کشور در سال 1334 به تصویب کمیسیون‌های مشترک دو مجلس رسید. در سال 1339 قانون دیگری که جامع‌تر از قانون اولیه بود، به‌نام “قانون بانکی و پولی کشور” به‌تصویب دو مجلس رسید. این قانون تا 18 تیرماه 1351 اجرا و در تاریخ مزبور قانون جدید پولی و بانکی کشور به‌تصویب رسید که امروزه نیز بخش‌های عمده‌ای از آن مورد استفاده قرار می‌گیرد(تقوی، 1388 : 185-176).
پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن 1357 تجدید نظر در نظام بانکی کشور ضروری به نظر می‌رسید. در خرداد 1358، شورای انقلاب، لایحه‌ای را به‌تصویب رسانید که بر اساس آن نظام بانکی کشور ملی شد. که پس از ملی شدن بانکداری، مساله ادغام بانک‌ها مطرح شد که بر اساس آن تمامی بانکها آن زمان ادغام و در دو گروه قرار داده شدند:
الف) بانک‌های تجاری که شامل: 1-بانک ملی، 2-بانک سپه، 3-بانک رفاه کارگران، 4-بانک صادرات ایران، 5-بانک تجارت(با ادغام 12 بانک) و 6-بانک ملت(با ادغام10 بانک).
ب) بانک‌های تخصصی که شامل: 1-بانک صنعت و معدن(که با ادغام سه بانک صنعتی، یک شرکت سرمایه‌گذاری و دو صندوق ضمانت صنعتی و معدن ایجاد شد)، 2-بانک مسکن(که با ادغام دو بانک ساختمانی و 16 شرکت سرمایه‌گذاری ساختمانی و پس‌انداز مسکن به‌وجود آمد)، 3-بانک کشاورزی(که با ادغام دو بانک تعاون کشاورزی و توسعه کشاورزی و موسسات اعتباری وابسته به وزارت کشاورزی به‌وجود آمد)(همان منبع :184). عملا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، تمامی بانکها در مالکیت دولت قرار گرفت.
بانکداری دولتی در ایران شامل فعالیت‌های بانکی است که با سرمایه دولت به صورت شرکت سهامی تشکیل شده‌اند. سهام این بانکها متعلق به دولت است و نمایندگان دولت به عنوان صاحبان سهام در مجامع عادی و فوق‌العاده شرکت می‌کنند(محمدی،1350: 253). به موجب قانون اجازه تاسیس بانک‌های غیردولتی، مصوب فروردین ماه 1379، مجددا عرصه برای فعالیت بانکهای خصوصی محیا شد که با سرمایه‌گذاری افراد حقیقی و حقوقی غیردولتی در قالب شرکتهای سهامی تابع قانون تجارت، اجازه فعالیت یافتند. از جمله بانکهای خصوصی بوجود آمده می‌توان به بانکهای پارسیان، پاسارگاد، سامان، اقتصاد نوین، شهر، قوامین، مهر و ایران زمین اشاره کرد. بانکهای دولتی و خصوصی تحت نظر بانک مرکزی و مطابق قوانین پولی و بانکی کشور مصوب18/4/1351 و قانون عملیات بانکی بدون ربا مصوب 8/6/1362 و همچنیین مصوبات شورای عالی پول و اعتبار فعالیت می‌کنند.