مزیت ها و محدودیت های روش های برگزاری دوره های آموزشی الکترونیکی (مجازی)

مزیت ها و محدودیت های روش های برگزاری دوره های آموزشی الکترونیکی (مجازی)

پیش از بیان تفاوت های این دور روش، در نظر داشته باشیم که این گونه نیست که یک روش، برتر از دیگری باشد، بلکه متناسب با هر شرایطی یکی از این دو روش می تواند بهتر باشد و اساساً آنچه اهمیت دارد، شناخت این دو روش به منظور استفاده کارآتر از آنها در شرایط مختلف است و هدف این مقایسه، اولویت بندی روش ها بر اساس مزایا و معایب آنها نخواهد بود، بلکه صرفا به دنبال تعیین تفاوت ها و کاربردهای هر یک هستیم.

۱) ساعت حضور در کلاس ها: در روش اول، هر جلسه در ساعت مشخصی برگزار می شود و فراگیر ملزم به حضور در کلاس مجازی است. در حالی که در روش دوم، خود فراگیر زمان مشاهده مطالب هر جلسه را تعیین می کند که می تواند هر ساعت از شبانه روز باشد. بنابراین در این خصوص، روش اول شامل محدودیتی است که روش دوم فاقد آن است. اما آیا این محدودیت یک عیب به حساب می آید؟ پاسخ این است که برای فراگیرانی که به خودی خود افرادی منضبط و اهل برنامه ریزی هستند، روش دوم و برای سایر افراد، روش اول بهتر خواهد بود. در نظر داشته باشیم که انعطاف پذیری روش دوم، زمانی که مخاطب فردی منضبط است، یک حسن به حساب می آید، اما زمانی که با فراگیری پرمشغله سروکار داشته باشیم یک عیب به حساب می آید.

۲) امکان مرور مطالب: در روش اول، استاد راس ساعت مشخصی در کلاس مجازی حاضر می شود ومطالب مورد نظر خود را ارائه می کند. فراگیرانی که به هر دلیلی در یک جلسه غایب باشند، نه تنها حضور در کلاس و امکان پرسش از استاد را از دست می دهند، بلکه امکان مرور مطالب را نیز ندارند؛ در حالی که در روش دوم این امکان وجود دارد که هر فراگیر بر اساس نیاز، بارها و بارها محتوای آموزشی را 40

مشاهده کند. بنابراین می توان گفت روش دوم برای افرادی که ترجیح می دهند بیش از یک بار مطالب آموزشی را مرور کنند، بهتر است. البته در روش اول نیز، چنانچه کلاس مجازی ضبط شود و در اختیار افراد قرار گیرد، امکان مرور مطالب را ایجاد خواهد کرد.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   رشد اجتماعی دردوره نوجوانی و  صلاحیتهایی که نوجوانان باید بدان دست یابند

۳) امکان گفت وگو در حین ارائه مطالب: از آنجاکه روش اول به صورت کلاس مجازی آنلاین برگزار می شود، این امکان برای فراگیران وجود دارد که مشابه کلاس های حضوری از استاد سوالات خود را بپرسند و به بحث بپردازند؛ در صورتی که در روش دوم امکان طرح پرسش از طرف فراگیران در حین ارائه مطالب توسط استاد وجود ندارد و فقط در صورتی که کلاس های رفع اشکال مجازی آنلاین برای فراگیران در نظرگرفته شده باشد، می توانند در آنها شرکت کنند و پاسخ سوالات خود را دریافت کنند. بنابراین، برای برگزاری دوره هایی که آموزش مطالب آن بر اساس بحث و گفت وگو است، بهتر است از روش اول استفاده شود و برای سایر دوره هایی که پرسش و پاسخ صرفاً برای رفع ابهام فراگیران استفاده می شود، روش دوم مناسب تر است؛ چراکه با مرور محتوای آموزشی می توانند ابهام خود را رفع کنند.

۴) کارآیی دوره ها: از آنجا که در روش دوم، محتوای آموزشی به صورت فیلم تهیه می شود، کل زمان به صورت مفید و حاوی مطلب آموزشی از پیش طراحی شده است؛ در حالی که در روش اول که به صورت کلاس مجازی آنلاین برگزار می شود، مواردی مثل پرسش های فراگیران خستگی استاد در حین ارائه درس، مشکلات فنی احتمالی، موجب بیهوده سپری شدن دقایقی از هر جلسه می شود.

۵) اثربخشی دوره ها: از آنجا که در روش دوم، پیش از اجرای دوره، فیلم آموزشی تهیه و توسط استادان مختلف ارزیابی می شود، بنابراین میزان اثربخشی مطالب ارائه شده در فیلم آموزشی در سطح استاندارد حفظ خواهد شد و نگرانی در این خصوص وجود ندارد. درصورتی که اثربخشی کلاس های روش اول را حتی در صورت استفاده از استادان مجرب هم، به دلایلی که در بند ۴ عنوان شد، نمی توان کامل تضمین کرد.