تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIT) و آنژیوژنز

اگر چه تعریف جامعی از HIT وجود ندارد، ولی به طور کلی HIT به تکرار جلسات فعالیت ورزشی به نسبت کوتاه و با وهله­های متناوب اشاره دارد که با نهایت کوشش یا نزدیک به آن انجام می­شود (بالاتر از 90 درصد VO2max). بسته به شدت تمرین، یک کوشش واحد ممکن است از چند ثانیه تا چندین دقیقه دوام داشته باشد که وهله­های گوناگون با چند دقیقه استراحت یا فعالیت با شدت کم از هم جدا می­شوند (). بر­خلاف تمرینات قدرتی که معمولا با کوشش­های شدید کوتاه و برای غلبه بر یک مقاومت سنگین به منظور افزایش توده عضله اسکلتی انجام می­شود، HIT معمولا با فعالیت­هایی نظیر دوچرخه سواری یا دویدن همراه است و هایپرتروفی بارزی را در تار ایجاد نمی­کند (). این نوع تمرینات در دو شکل کلی HIT با وهله­های فعالیت کوتاه مدت و HIT با وهله­های فعالیت بلند مدت طراحی می­شوند. HIT با وهله­های فعالیت کوتاه مدت معمولا بر اساس آزمون وینگیت اجرا می­شود () و هدف در این نوع تمرین صرفه­جویی در زمان فعالیت ورزشی و اکتساب و سازگاری­های ممکن با حداقل حجم تمرین است، بنابراین به آن HIT با حجم پایین نیز اطلاق می­شود. اما در برخی از پژوهش­ها به منظور کاهش فشار فیزیولوژیک و خطرات احتمالی، از شدت پایین­تر HIT برای ایجاد سازگاری­های فیزیولوژیک و متابولیک استفاده نموده اند که در اصطلاح به آن HIT با وهله های فعالیت بلند مدت و یا تمرین تناوبی هوازی با شدت بالا گفته می­شود و بیشتر پژوهش­های این نوع HIT از وهله های فعالیت 4 دقیقه ای استفاده کرده­اند (78, 79). این نوع HIT با این حال که از نظر زمان تمرین نسبت به HIT با حجم پایین مقرون به صرفه نیست، با این حال سازگاری­های متابولیک به آن نسبتا بیشتر است و می­توان آن را برای برخی از بیماری­های قلبی- عروقی، متابولیکی و همچنین افراد مسن با اطمینان خاطر بیشتری استفاده کرد ().

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   سرمایه اجتماعی از دیدگاه پاتنم